در جایی می خواندم که اگر روشی را دوست دارید که مردم آن طور با شما رفتار کنند به همان روش با انان برخورد کنید. هر چه برای دیگران پیشنهاد می کنید شما هم بر اساس آن با آن ها رفتار کنید.

به بعضی از مهارت ها در این زمینه برخورد کردم:
ظریفی می گفت:
در روابط اجتماعی با دیگران سعی کنید از انتقاد، سرزنش و گلایه خودداری کنید.سعی کنید نکات مثبت در رفتار و شخصیت دیگران را شناسایی کرده و انان را به خاطر آن ویژگی ها صادقانه تحسین کنید. سعی کنید شنونده خوبی برای دیگران باشید. آن ها را تشویق کنید تا درباره خود با شما حرف بزنند. به دیگران احترام بگذارید و کاری کنید که احساس کنند مهم و باارزش هستند و این کار را صمیمانه انجام دهید.
می گفت: در برخورد با دیگران با چهره ای گشاده و لبخند حرفتان را آغاز کنید. اگر ان ها کاری برای شما انجام دادند آن ها را به طریقی خوشحال کرده و قدردانی کنید.
گاهی انسان به خاطر عدم رعایت حد و حدود، همه امور را به شوخی گرفته باعث می شود دیگران او را به لودگی متهم کنند.
می گفت از ارادت های بی جا خودداری کنید چون این نوع ارادت ها اگر از محدوده خود خارج شود، شخص متهم به چاپلوسی می شود و به قصد و نیت صحیح او هم در خدمت رسانی و کمک به دیگران خدشه وارد می شود.
چند کتاب:
1- آیین دوست یابی؛ دیل کارنگی
2- اخلاق معاشرت؛ علی قاسمی

زندگی شان بیاندازد. همسایگی با انسان یا جامعه یا فرهنگ شرور هم تبعات خاص خود را دارد. ظاهرا شهرستان قصر شیرین با بیش از 180 کیلومتر مرز مشترک با کشور عراق، حدود دو سال در زمان جنگ تحمیلی در اشغال نیروهای بعثی بود.