سلام

چند وقتی است سوالاتی ذهنم را به خود مشغول کرده. سوالاتی که مطمئنا سوال
خیلی از دوستان نسل جوان هست. سوالاتی از این دست که آیا دین می‏تواند
شادی مورد نیاز انسان را تأمین کند؟ آیا تعالیم مذهبی و دستورهای دینی
مانع شادی و شادمانی انسان نمی‏ شود؟ هر چند به هزار و یک دلیل به این
مقوله کمتر پرداخته شده اما با نگاهی گذرا به لابلای متون اصیل دینی و
کلام معصومین جواب های خوبی می توان برای این سوالات پیدا کرد.

توصیه های مکرر دین در این موارد که:خواندن دعایی با شور و حال و نمازی با
حضور قلب، نجوایی شبانه و زمزمه‏ای عاشقانه، کمک به انسانی افتاده، نوازش
یتیمی غمگین، سیر کردن گرسنه‏ای بینوا، زیارت بارگاه انسانی پاک، دیدار
وابستگان و گفت‏وگو با دوستی صمیمی که همگی از سفارش‏های دین و تعالیم
پرمحتوای آن است، همان سرور و نشاطی را به دنبال دارد که دیدن بهار
طرب‏انگیز و صبح پرلطافت و قطره‏ای شبنم بر رخسار گل سرخ و زمزمه جویبار و
وزش نسیم روح فزا.

نگاهی گذرا به تعالیم دینی نشان می‏دهد، شادی و سرزندگی از آثار ایمان
مذهبی است؛ چرا که مذهب بر زمینه‏های پیدایش شادی سفارش کرده است. نداشتن
نگرانی و اضطراب و غم و اندوه و رسیدن به اطمینان قلبی اساس هر نوع شادی
است و این امر ممکن نیست مگر با ایمان به قدرت مطلقی که سرچشمه همه
نیکی‏ها است. به همین دلیل، عمیق‏ترین و عالی‏ترین شادی‏ها و سرورها از
آنِ انسان های پاک سیرت و آشنا با خداوند است.

بوی خوش عامل مهم شادمانی است و متقابلاً بوی بد عامل ناامیدی و
افسردگی.در روایات اسلامی توجه ویژه‏ای به استفاده از بوی خوش شده و خوشبو
بودن از ویژگی‏های پیامبر اسلام  صلی الله علیه و آله  و از سنت‏های آن حضرت شمرده شده است.

در روایات آمده که:

با رویی گشاده با برادران ملاقات کن.(میزان الحکمة ، ج‏?، ص‏???، ح‏????. )

هر مسلمانی که مسلمانی را ببیند و او را مسرور کند، خداوند را شاد کرده است.» (میزان الحکمة ، ج‏?، ص‏???، ح‏????. )

در بهشت خانه‏ای است به نام خانه شادی، تنها کسی که یتیمان و بچه‏ها را
خوشحال کند به آن داخل می‏شود. (میزان الحکمة ، ج‏?، ص‏???، ح‏????و????. )

به امید خدا بحث دامنه داری در مورد رابطه دین و شادی و نشاط خواهم داشت.